Zaterdag in de namiddag vertrokken Bernard en ik richting Antwerpen. In de auto vroeg ik Bernard of hij wel eens écht in Antwerpen geweest was, wel eens, maar écht niet, was zijn antwoord. Nou ik ook niet. Wel erg leuk dat we allebei een hobby hebben waar we ook nog wat van de wereld mee kunnen zien.

Dit is de eerste grote wedstrijd waar wij met zijn beiden aan meedoen. Ik had er daarom een onderlinge wedstrijd van gemaakt en hem uitgedaagt: "Binnen 25 minuten achter jou finishen trakteer jij, na 25 minuten achter jou finishen trakteer ik." Haha, volgens hem geen probleem, ik zou moeten trakteren . Dat zullen we nog wel eens zien!

Eenmaal bij hotel aangekomen, eerst de spullen uitgeladen, toen een verkenning door de stad. Waar moesten we morgen starten, waar zouden we gaan zwemmen, waar kwamen we aan na het fietsen, hoe verloopt het loopparcours. Allemaal zaken die wel even van belang waren om morgen alles tijdens de wedstrijd goed te laten verlopen ...

Zie hier het zwemparcours dat we aantroffen

We moesten de inschrijvingen nog afhalen, gister geen tijd voor gehad, dus redelijk op tijd richting het hele gebeuren. Had redelijk geslapen, benen voelden redelijk, beetje zwaar misschien van de spanning. Was vrolijk, altijd een goed teken. Maar toen ... "Startnummer 616 graag." "Dat kan," zei een vrouw, "maar dan mag je nog wel € 190,- betalen."

Tjemig, wist toch zeker dat ik betaald had. Lekker dan, zo voor de start van een halve triatlon. Schijnbaar had ik toch wel een betrouwbaar gezicht en had ze enigzinds vertrouwen in mij en liet ze me starten met het verzoek zo gauw ik thuis kwam een afschrift met betaling te mailen. Zucht ... Wat een opluchting.

Snel naar het zwemmen, fiets klaar zetten, wetsuit aan, opstellen in Wave 3 (leeftijdsklasse 30-34 jaar). Om 11u vertrokken eerst de professionals en de handwheelers (mensen met een lichamelijke beperking). Enkele minuten later volgde er een Wave tot 30 jaar met oranje badmusten. Toen mochten wij, met onze gele badmutsen, ons opstellen op de trap richting het water. En zo ging het nog enkele waves door. Bernard startte in wave 4 ...

Vanaf dat fluitsignaal tot de finish ging in 1 vogelvlucht. Zwaar in de achtervolging op Wave 2, de oranje badmutsen, zwom ik door dat water. Ik ging hard! Ademhalen aan de linker zijde, bij elke slag zag ik dat ik weer een oranje badmuts achter me liet. Kijken waar die boeien liggen, zo strak mogelijk koers houden en zwemmen, kom op, harder! Weer oranje badmutsen ingehaald. Achter elkaar haalde ik mensen in, wat een geweldig gevoel. Het leek wel alsof ik vloog door het water. Nog eens kijken, dat meen je niet, was daar die trap alweer? Was dit alweer bijna het einde van het zwemmen, ah nee, het gaat net zo lekker. Nog ff doortrekken dan, bodem onder mijn voeten, mezelf omhoog hijsen, de trap op, horloge klokken, WAT?!!! 29.12 wat een wereldtijd voor mij.

Toen naar de fiets, rennen, mijn vader: "Super! Goed! KLASSE meid! Ga door" ... Ik vloog nog steeds, wetsuit uit, helm op, pakte de fiets, rennen tot de streep, toen was het gebeurt. Ik ging helemaal los. Een lange tunnel onder de Schelde door met ruim 60km per uur, zo tof! Zelfs naar boven reed ik niet onder de 30 km/pu, haha, viaduct op, viaduct weer af, hartslag 180, veel te hoog, maakt niet uit, die zakt zo wel. Ik zat echt lekker op die fiets van me.

Voor diegene die meer details willen lezen zie hieronder:
Voor anderen zie "nog maar 21,1 km"

Aan alle kanten haalde ik mannen in, degene die bij mij probeerde te blijven had pech, want helaas, dat was voor mijn gevoel bijna niet mogelijk. Natuurlijk werd ik ook ingehaald, zeker ook door snelle mannen van Wave 4. Het was een hele happening zo met al die Waves die na elkaar starten. Tot wave 8 heb ik ze gezien, personen van 55 jaar en ouder. Twee rondes door de havens van Antwerpen, wind tegen, maar zeker ook wind mee, op verschillende stukken meer dan 40km per uur op de teller.

Bij het keerpunt zag ik Bernard: "HEEEE!!!" riep ik, hij schrok , ik zag hem denken, huh ... zij al hier? Hij kan heel goed zwemmen en was mij voorbij gegaan tijdens het zwemmen, zat dus eerder op de fiets, maar blijkbaar niet veel voor me. Dat moet een domper voor hem geweest zijn, if you know what I mean.

Ik zag 1 meid: "MARIE" stond er op haar kont, die kon er ook wat van. Ik kon niet goed zien of ze van mijn wave was of van een andere. Ik haar weer voorbij, zij mij weer. Uiteindelijk bleek ik 8 sec harder gefietst te hebben en maar 5 minder hard dan Bernard, die is nog steeds ontzettend trots! 2.27.19 was mijn eindtijd. 36,3km per uur gereden! Daar ben ik best heel erg trots op.

Ik had zeker nog wel harder gekund als er niet van die mensen als vliegen in een groep bij elkaar bleven kleven. Ik had al een waarschuwing gehad toen één of andere maloot mij inhaalde en precies schuin voor me bleef rijden zonder te versnellen, precies natuurlijk toen zo'n vrouw van de jury op de motor ons passeerde. Hij deed dit eerder ook al, waarop ik hem toen attendeerde door te rijden, maar nu: Three seconds schreeuwde ze tegen mij! Tjonge, zou ik toch bijna een gele kaart krijgen door zo'n ... tja, iemand die het leuk vind een vrouw in te halen, maar eigenlijk helemaal niet sneller is!!!! 

Anyway, t.a.v. al die andere wel klevers in een groep: Om geen gele kaart te krijgen moest ik dus soms noodgewongen 10m achter zo'n groep blijven, aangezien de groep te groot was om in 1 keer voorbij te gaan. 1 Keer reed er zelfs jury naast die groep, deze jury deed er niets aan. Ik ergerde me groen en geel, want ik moest me inhouden. En inhouden is tijd verlies, terwijl elke seconde telt als je strijd om een kwalificatieplaats voor florida!!!

Toen ik de stad in kwam fietsen, zag ik mijn ouders en die van Bernard staan. Voor het eerst kreeg ik een idee op welke positie ik lag. Mijn vader keek zeer serieus, wat meestal een goed teken is. Ik voelde me ook nog steeds erg goed. Het kon bijna niet meer mis gaan. Van de triatlon in Didam had ik geleerd dat ik de opgegeven hartslagen aan moest houden en gewoon door moest blijven lopen.

Het loopparcours en de toeschouwers, geweldig!

Schitterend parcours, dwars door de stad. 3 Ronden van 7km. De finish was op de grote markt. Verzorging genoeg, genoeg gel, AA drankjes en water. Elke post wel iets aan energie weg gewerkt. Geprobeerd zo weinig mogelijk op het publiek te letten. Duizenden toeschouwers waren er in de stad. Alle terrasjes zaten overvol. Iedereen klappen en aanmoedigen, super!

Ik wil niet zeggen dat ik nog steeds vloog, maar ik liep constant, zo rond de 13,5 km per uur. Elke ronde leverde ik 1 minuut in, das niet slecht vond ikzelf.

Mijn pa nog steeds zeer gefocused, "het gaat goed," riep hij, O jee, misschien ... Mijn tijd was super, ik zou misschien 4.35 kunnen halen, 10 minuten sneller dan gepland

De laatste ronde, het laatste rechte stuk, de hele wedstrijd geen vrouw van mijn wave gezien, ik keek nog eens achterom, geen vrouw te zien, maar toen ...

Ineens uit het niets, PLOEPS, daar ging ze, een vrouw, met W3 op haar kuit, dat meen je niet. Nog 200m moest ik!!! Versnellen, achter haar aan, helaas, dat ging niet. Pijnscheut in mijn bil.

Even een heel moeilijk moment, het moment dat ik besefte dat ik misschien niet naar FLORIDA mocht ...

Ik durfde het al niet te hopen, maar nu dit gebeurde was het beetje hoop ver weggezakt. Ik finishte, een TOP tijd, Bernard helemaal door het dolle, ik zat maar 8 minuten achter hem!!! Ongelooflijk, maar wat een domper tegelijk. Van alles ging er door me heen. Ik moest even alleen zijn, rondlopen, verwerken wat er zojuist gebeurd was.

De uitslagen bekeken, inderdaad, ik was derde!!!
En er waren maar 2 slots voor het WK in Florida ...

Oh wat goed en o wat balen!!! Eindtijd lopen: 1.36.07